Σήμερα ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας οι θέσεις που θα προσφέρει φέτος η πολιτεία μας, σε κάθε τμήμα Πανεπιστημιακό και Τεχνολογικό, στα παιδιά που δίνουν Πανελλαδικές εξετάσεις τον Ιούνιο...
Δεν ξέρω τελικά αν αυτή η γενιά, η νέα γενιά των μαθητών που γαλουχούνται μέσα στη σύγχρονη κοινωνία της γνώσης, είναι πιο τυχερή από τη δική μας.
Δεν ξέρω τελικά αν αυτή η γενιά, η νέα γενιά των μαθητών που γαλουχούνται μέσα στη σύγχρονη κοινωνία της γνώσης, είναι πιο τυχερή από τη δική μας.
Στα μαθητικά μας χρόνια η πληροφορία ερχόταν πάντα με το σταγονόμετρο και τις περισσότερες φορές μετά από επίμονη πίεση για ενημέρωση προς τους διευθυντές των σχολείων μας ...Οι πίνακες με τις θέσεις για τα Πανεπιστήμια, αλλά και έννοιες όπως ο Επαγγελματικός Προσανατολισμός και οι εγκύκλιοι, τη δεκαετία του '90, ήταν γνώσεις που μπορούσαν να τις έχουν ένα-δυο "ψαγμένοι" γονείς ή το πολύ πολύ τα παιδιά των καθηγητών. Δεν επρόκειτο για μια γνώση διαστρεβλωμένη, μια επιτηδευμένα αποσιωπημένη, αλλά σίγουρα φιλτραρισμένη, από την ομάδα των καθηγητών των σχολείων...
Έτσι προχωρούσαμε προς τις εξετάσεις, μαθαίνοντας τις πληροφορίες "από στόμα σε στόμα". Έφτανε η μέρα των εξετάσεων, με μια ύλη τριπλάσια από τη σημερινή και ιδίως τα παιδιά των μικρών επαρχιακών πόλεων, δεν ξέραμε με πόσους άλλους διαγωνιζόμαστε για μια θέση στο Πανεπιστήμιο! Το Πανεπιστήμιο που , σημειωτέον, το είχαμε δηλώσει πριν από το Πάσχα με μηχανογραφικό που μας έδιναν για λίγες μέρες στο σπίτι και περιείχε απλά τίτλους σχολών. Πού να βρεθούν ευκολίες να πληροφορηθεί κανείς τα επαγγελματικά δικαιώματα ή τα μαθήματα των σχολών! Δεν ήταν και λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες το ένα παιδί παρασυρόταν από το άλλο και είχαμε ολόκληρη γενιά μαθητών να σπουδάζουν την "πληροφορική" ή τα "οικονομικά" χωρίς να έχουν κάποια αίσθηση για το τι θα γίνει με την επαγγελματική τους αποκατάσταση... Κι όμως, όταν έμπαινες στην αίθουσα να δώσεις, δεν ήσουν καν φορτισμένος με τη σκέψη ότι η Νομική της Αθήνας θα έπαιρνε εκείνη τη χρονιά 477 ή 450 παιδιά...Πήγαινες με μόνη δύναμη τη δύναμη του Νου σου, χωρίς την πίεση της πληροφορίας να σε ταλαιπωρεί μήνες πριν...
Έτσι προχωρούσαμε προς τις εξετάσεις, μαθαίνοντας τις πληροφορίες "από στόμα σε στόμα". Έφτανε η μέρα των εξετάσεων, με μια ύλη τριπλάσια από τη σημερινή και ιδίως τα παιδιά των μικρών επαρχιακών πόλεων, δεν ξέραμε με πόσους άλλους διαγωνιζόμαστε για μια θέση στο Πανεπιστήμιο! Το Πανεπιστήμιο που , σημειωτέον, το είχαμε δηλώσει πριν από το Πάσχα με μηχανογραφικό που μας έδιναν για λίγες μέρες στο σπίτι και περιείχε απλά τίτλους σχολών. Πού να βρεθούν ευκολίες να πληροφορηθεί κανείς τα επαγγελματικά δικαιώματα ή τα μαθήματα των σχολών! Δεν ήταν και λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες το ένα παιδί παρασυρόταν από το άλλο και είχαμε ολόκληρη γενιά μαθητών να σπουδάζουν την "πληροφορική" ή τα "οικονομικά" χωρίς να έχουν κάποια αίσθηση για το τι θα γίνει με την επαγγελματική τους αποκατάσταση... Κι όμως, όταν έμπαινες στην αίθουσα να δώσεις, δεν ήσουν καν φορτισμένος με τη σκέψη ότι η Νομική της Αθήνας θα έπαιρνε εκείνη τη χρονιά 477 ή 450 παιδιά...Πήγαινες με μόνη δύναμη τη δύναμη του Νου σου, χωρίς την πίεση της πληροφορίας να σε ταλαιπωρεί μήνες πριν...
Σήμερα, από την άλλη, οι μαθητές της τρίτης Λυκείου, μπορούν να μάθουν σχεδόν τα πάντα, πολλές φορές γρηγορότερα και από....το υπουργείο Παιδείας! Η πληροφορία έρχεται με τέτοιον καταιγισμό και τόση δύναμη που κινδυνεύει ο νέος να συνθλιβεί ανάμεσα σε χαοτικές πληροφορίες για... τα πάντα! Καθημερινά, δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς, αναρτούν δεκάδες πληροφορίες για σχολές, μαθήματα, επαγγελματικά δικαιώματα... Όλοι "γνωρίζουν" τα πάντα. Όλοι ειδήμονες. Όλοι επί παντός επιστητού... Έτσι, συχνά, φορτισμένο το παιδί, πάει να γράψει εξετάσεις, με μια συνιστώσα άγχους περισσότερη απ΄ότι παλιά...
Μήπως τελικά η κοινωνία της πληροφορίας δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ΄όσα επιλύει; Γιατί καλή και χρήσιμη η πληροφορία, αλλά μήπως για τον μαθητή όλα αυτά τα χρήσιμα, δεν του είναι και απαραίτητα για την ψυχική του ηρεμία; Ποια είναι τελικά πιο τυχερή γενιά;
I.A.M.
I.A.M.
